Toen ik mijn zorgopleiding volgde werd een nauwe (vertrouwens) band met een zorgvrager, bewoner of cliënt nou niet bepaald aangemoedigd. Sterker nog men vond het zelfs onprofessioneel en een te nauwe band had alleen maar een slechte invloed op je werk, dacht men. Ik heb dit ‘advies’ nooit opgevolgd. Niet omdat ik daar nu eens expres tegenin wilde gaan, me niets aan wilde trekken van opgelegde ‘regels’(let wel ik was 16 toen ik de opleiding begon en dan ben je eigenlijk nog maar een puber), nee ik kón gewoon niet anders.

Geen twee urnen op de kast, maar één waar ze allebei in (p)assen. Ze zijn allebei de tachtig gepasseerd, hij zit zelfs dichter bij de 90 dan bij de 85 jaar. Ze zijn meer dan veertig jaar getrouwd. Voor allebei is het niet het eerste huwelijk maar wel het meest gelukkige! Alles deden ze al die tijd samen. Hij kwam al vroeg thuis te zitten omdat hij afgekeurd werd voor zijn werk. Thuis zitten is niet de juiste benaming want ondanks hij geen betaalde baan had zat hij niet stil. Hij ontwikkelde zelfs op late leeftijd nog onverwachte, kunstzinnige talenten. Ze lijken voor elkaar geschapen en vooral mevrouw heeft het altijd heerlijk gevonden om samen met hem het huishouden te doen en ja eigenlijk alles altijd samen te doen. Altijd in elkaars aanwezigheid, vooral mevrouw floreerde hierbij.

Vandaag is het één jaar geleden dat ik begonnen ben als zelfstandig ondernemer in de (ouder) thuiszorg als AnayaZorg. Het is wonderlijk hoe goed het met me gaat qua gezondheid na bijna vier jaar post-covid. Ik had de wens om met AnayaZorg hét verschil te maken in de ouderen zorg bij mensen thuis.

Mijn 🍒 op de taartHet is spannend, zo’n eerste keer naar een nieuwe cliënt. Wat ik zelf heel belangrijk vind, eigenlijk onmisbaar, is of er een ‘klik’ is tussen mij en mijn cliënt. Op de één of andere manier voel ik gelijk al bij het eerste contact, een kennismaking, een kriebel in mijn buik. En of je het gelooft of niet, er was dat moment direct al sprake van echt contact, er ontstond tijdens dat gesprek een verbinding. Een wiebelig onzichtbaar draadje werd er gesponnen vanuit mijn hart naar het hare.

Het plan is om een bakje thee te drinken en een gebakje te eten. Een slagroomgebakje met aardbeien. Ik laat haar het eerste hapje proeven, wat volgt is een hardgrondig ‘getverderrie’. Die zag ik niet aankomen! Ze vind het anders zo lekker bedenk ik. Nou ja jammer, dan maar geen gebakje, ik besluit er verder niet op in te gaan laat het gebakje staan en stop intussen de was in de wasmachine. Wanneer ik dit gedaan heb en me terug draai naar de tafel, eet mw. (zichtbaar) met smaak van het ‘getverderrie- gebakje’ wat in een ommezwaai in haar mond verdwenen is. Lekker hoor, verzucht ze.

In de dementiezorg word er veel gebruikt gemaakt van dieren. In allerlei soorten en maten, levende have of batterijenvreters. En elke keer weer ben ik verbaasd over de effecten ervan. Als zzp’er in de ouder(thuis)zorg ben ik de gelukkige eigenaar van een wit, pluizig, poezebeest wat in de volksmond ook wel een robotkat genoemd wordt. Je kunt ze op steeds meer plaatsen kopen maar ze zijn nogal prijzig, het is bijna niet te geloven maar ik heb mijn poezebeest jaren geleden, toen het nog niet zo vaak ingezet werd in de (dementie)zorg, gekocht voor 5 euro!

Met veel smaak eet mevrouw van de maaltijden die voor haar klaargemaakt worden. Ze is een lastige eter, altijd al geweest maar maaltijden uit de oosterse keuken gaan er goed in. Ze is niet zo van aardappelen, groente en vlees. Het was daarom verbazend dat ze eigenlijk van de één op andere dag, haar eten niet meer opat, ze werd zelfs boos wanneer ze zag dat het bijvoorbeeld nasi was. Dat krijg ik nu al de hele week, ik moet het niet meer hebben zegt ze opstandig. Ja en wat niet in haar hoofd zit, zit niet in haar kont! Haar uitleggen dat ze niet dagen achter elkaar hetzelfde eten krijgt heeft geen zin. Dus toen ik haar zei wat de pot schaft die dag (bami) werd ze nijdig en weigerde dit te komen eten omdat ze dit al een week lang kreeg.

Bewust stil staan met wat, wanneer, waarom en hoe je iets doet of niet doet is essentieel om belevingsgericht te kunnen zorgen toch? Hoe zeggen ze dat ook alweer, "bewustwording is de eerste stap naar verandering?" Belevingsgericht zorgen; en dat zit dus al in heel kleine dingen, zoals een verjaardag vieren!

Mw. heeft de vensterbanken vol staan met prachtige orchideeën. Daar is ze maar wat trots op en elke week pak ik ze van de vensterbank om ze dichtbij aan haar te laten zien. Elke week is het weer nieuw, er komen meer knoppen in, of er zijn bloemen opengegaan enzovoort.

Hoe vaak vragen wij niet tijdens de maaltijd, smaakt het? Is het lekker?In mijn geval stel ik deze vraag (erg genoeg...) vaak als gewoonte, op de automatische piloot.

Ze is er dól op, aarbeien met suiker...nou ja eigenlijk is het suiker met aardbeien.