Geen twee urnen op de kast, maar één waar ze allebei in (p)assen.
Ze zijn allebei de tachtig gepasseerd, hij zit zelfs dichter bij de 90 dan bij de 85 jaar. Ze zijn meer dan veertig jaar getrouwd. Voor allebei is het niet het eerste huwelijk maar wel het meest gelukkige! Alles deden ze al die tijd samen. Hij kwam al vroeg thuis te zitten omdat hij afgekeurd werd voor zijn werk. Thuis zitten is niet de juiste benaming want ondanks hij geen betaalde baan had zat hij niet stil. Hij ontwikkelde zelfs op late leeftijd nog onverwachte, kunstzinnige talenten. Ze lijken voor elkaar geschapen en vooral mevrouw heeft het altijd heerlijk gevonden om samen met hem het huishouden te doen en ja eigenlijk alles altijd samen te doen. Altijd in elkaars aanwezigheid, vooral mevrouw floreerde hierbij.
En dan komt het moment dat mevrouw naar een verpleeghuis moet verhuizen vanwege dementie en de daarbij komende gedragsproblemen waar meneer geen raad mee weet en zwaar (over)belast raakt. Het viel niet mee, voor geen van beiden om zo van elkaar gescheiden te worden. Ruim een jaar verder is er nog altijd onbegrip bij mevrouw en mist ze voornamelijk zijn aanwezigheid die ze anders altijd om zich heen had.
Ze praten regelmatig over het einde van hun leven, over hoe moeilijk het is om niet meer samen te wonen en wat ze willen of niet willen na hun overlijden. Hij is daar heel open en duidelijk in, weet hoe hij het hebben wil en spreekt dat ook uit. Wanneer het gaat over cremeren, want dat is wat hij wil, zegt hij, ‘en wat ze dan verder met mijn as doen moeten ze zelf maar weten. Maakt mij niet uit of ik dan ergens op een kast sta of dat mijn as uitgestrooid wordt.’ Ook zij kiest voor cremeren maar ze is dan niet van plan om zich voorgoed te laten scheiden van haar man. Met een bevende stem vraagt ze, 'wat moet er dan met mijn as gebeuren?' om direct heel beslist te vervolgen met, ‘ik ga met jou mee, ik wil bij jou blijven, zegt ze tegen haar man, 'dan ga ik bij jou in de urn want dan zijn we tenminste weer samen.’
Geen twee urnen op de kast, maar één waar ze allebei in (p)assen.
Ik krijg er een brok van in mijn keel.
Liefde kent geen leeftijd. Voor altijd samen krijgt zo betekenis, wat niet in twee urnen te vatten is.
#ouderenzorg #anayazorg #dementiezorg #wens #samenzijn #vooraltijd #afscheid #levenendood #urn
www.anayazorg.nl
www.mariet-op-dementie-avontuur.nl
https://www.boekscout.nl/shop2/boek/9789464506037